Miind Awareness (Layer 1, Level 10) (Paperback)

تفسیر فصل پنج، بخش نه: چالشهای نوشتن سخنرانی منطقییتا پس از نبرد با بدسیرتان«خوب، احتمالاً تا حالا متوجه شدین و میدونین این به نفعِ خودتونه که منطقی فکر کنین و منطقی عمل کنین. اما شخصیت منطقی روی صحنه همیشه حاضر نیست.همچنین، بعضی عواطف بینهایت نیرومند هستن و شخصیتهایی مثل قربانی و شخصیتهای زیاد دیگهای رو روی صحنه میآرن که اِنقدر روی شخصیت منطقی سایه میاندازن که دیگه دیده یا شنیده نمیشه.ممکنه بعضی از الگوهای شخصیتی که روی صحنۀ نمایش اکنونتون بازی میکنن (جصنا) شما رو آزار بدن و موجب بروز عواطف ناخوشایندی بشن.یه دوست خوب پیشتون میآد، منطقی باهاتون حرف میزنه، شما رو متقاعد میکنه که این فاجعۀ بزرگی نیست و اگر به موضوع منطقی نگاه کنین میفهمین که یادآوری این خاطرات احمقانهست. در نتیجه، عواطف شما به وضعیت طبیعیش برمیگرده.اما آیا این الگوهای شخصیتی برای همیشه ناپدید میشن؟»احتمالاً همهمون یه خاطرۀ شبیه به این داریم. یه موقعهایی منِ قربانی و منِ خشمگین داره روی صحنۀ نمایش اکنون بازی میکنه و حالمون خیلی بده. بعد یه دفعه یه دوست خوب میآد میگه: «بابا تنت سلامت! دنیا همه دارن توش کشته میشن، بعد تو برای یه همچین مسألهای اینجوری ناراحتی؟! پاشو برو پی زندگیت، زندگیت رو بکن، کار بساز، پول خوب دربیار، رشد کنی فلان کنی.» بعد ما با خودمون میگیم: «راست میگهها، منطقیش همینه.» خیلی موقعها تموم میشه و ما حالمون بهتر میشه، ولی بعضی موقعها تموم نمیشه.بیشتر موقعها این قربانیِ درون ما دنبال بهونهست، بیاد روی صحنه زار بزنه. حالا اگه بازم یه دوستی اومد منطقی حرف زد، یا خود ما توانایی این رو داشتیم که منطقی فکر کنیم، ممکنه اون عواطف و احساسات به وضعیت طبیعیشون برگردن.ولی متأسفانه بیشتر موقعها نه دوست خوبی هست که بیاد چنین حرفی به ما بزنه، و نه منطق ما اونقدر قدرت داره. شخصیت منطقی ما قدرتش اونقدری نیست که بتونه بر اونا غلبه کنه. اونا، یعنی منِ قربانی و منِ خشمگین، هم صداشون بلندتره، و هم صحنۀ نمایش اکنونمون رو با عواطف و احساسات حسابی پر کردن، جوری که منطق صداش به هیچ جا نمیرسه. تو بهترین حالتش منطق خودمون رو میتونیم توی صحنه غالب کنیم، و اون لحظه جصنای صحنۀ نمایش اکنونمون برطرف میشه. ممکنه با فکر کردن به چیز دیگهای حواس خودمون رو پرت کنیم، میریم میدویم، بعضیها ممکنه سیگار بکشن (سعی کنین نکشین، ولی اگر میکشین نوش جونتون)، و نمایش صحنۀ نمایش اکنون رو عوض کنیم، و همه چی روبهراه بشه. به هر ترتیبی اون میگذره و برای یه مدت این جصنا برطرف شده، ولی دوباره برمیگرده.برای اینکه خیلی از این درختهای بوکتچیود ما وقتی که کاشته میشن، دیگه ذذهن، ناخودآگاه براساس اون داره کار میکنه، و کلاً در اون حالت وضعش خیلی خرابه. وقتی که ناخودآگاه ما داره برای ما تصمیم میگیره و طبیعتاً جصنا هم از ناخودآگاه تولید میشه، اونجا دیگه ما باید بریم شرطیشدگیهامون رو درمان کنیم و عوض کنیم. این کار غیرممکن نیست، ولی کار واقعاً دشواریه.«این الگوهای شخصیتی مزاحم ناپدید نمیشن مگر اینکه شما درختهای بوکتچیودتون رو اصلاح کنید.»درختهای بوکتچیود یعنی مجموع باورها و شرطیشدگیهای ما. شاید بتونیم بعضی از باورها رو تغییر بدیم، ولی همهشون رو نه. اگه یادتون باشه در فصل دو خوندیم که بعضی درختها کوتاه و ضعیف به نظر میآد، ولی همینها ریشههاشون انقدر عمیق در خاک بوکتچیود فرورفته، و گاهی چنان ریشههاشون در ریشههای دیگه تنیده شده که از جا کندنشون تقریباً ناممکنه. حتی اگر بتونیم از جا درشون بیاریم، ریشههای درختهای دیگه رو خراب کردیم، خوب بعضی باورها واقعاً همین جورین.یه وقتهایی یه باوری خیلی هم مهم به نظر نمیرسه، ولی اگر ما بخوایم ازش خلاص بشیم، به خیلی از باورهای دیگهمون آسیب میزنه؛ یعنی اگر بخواین از این باور خلاص بشیم، باید باورهای دیگهمون رو عوض کنیم، و این خیلی مشکله. نفس انسان به این راحتیها این رو نمیپذیره.بعضی از باورها رو انسانها به عنوان نفس میشناسن. تو کتاب یتا کاملاً مشخصه چه نوع از افکار نفس رو شکل میدن، ولی بصورت عامیانه بهش نفس میگن. به راحتی نمیشه این باورهایی که نفس رو تولید میکنه، اصلاح کرد. چون که نفس از فنا شدن میترسه، دست به هر کاری میزنه تا ثابت کنه که راست میگه.برای تمام جهلها و نادونیهای منِ احمق، منِ نادون، منِ جاهل دلیل میآره که درسته، و به این دلیل و به این دلیل باید فلان کار اشتباه رو انجام میداده، «باید میزدیش، بهش فحش میدادی، میکشیدی زیر گوشش، اون رو سرجاش مینشوندی، ....» حتی خود شخص هم وقتی که اون میگه تأییدش میکنه...